KENDİ KENDİNE

 KENDİ KENDİNE 

Tanımakla başlıyor her şey. Enerjimizi nerede bulundurduğumuzu  fark ederek kendimizi görmeye başlıyoruz. Bizi ileriye götürecek yanlarımızı özveriyle geliştiriyoruz. Fütursuzca kullanmıyoruz böylece. 

Kendimize kör olduğumuz zaman, elindeki en kıymetli eşyaları çarçur eden bir çoçuktan farkımız kalmıyor. Kendimizi göremeden tüketiyoruz. Bu boş kalmışlıkla da gözümüzü ilk açtığımızda başkasını görüyoruz. Devamı ise yetersizlik hissi ve geride kalmışlık duygusu oluyor. 

Kimsenin nereden başladığına bakmadan kendimizi geç kalmış ilan ediyoruz. Hali hazırda gördüğümüz başarı hikayelerine bakarken kendi çabamıza haksızlık etmiyor muyuz ?  Emeklerimiz eleştirilerimizin içinde savrulurken yeteneklerimizi de göremiyor kendi güzelliklerimizi örter oluyoruz. 

Ne kadar çok şey var bizimle olan. Emeğimizle işlediğimiz o kadar başarımız kendimize yabancılaşmamızla kayboluyor. Onunla, şununla, bununla yarış tutturup eleştirirken övgümüz çok geliyor.

Kavga ederken tek  göremediğimiz biz olmuyoruz. Güneşin suya gölge olduğu saatleri penceremizden kaçırıyoruz. Kuşların orkestrasına sağır oluyoruz hemen yanımızda oldukları zamanlarda.

Kıskançlığımız başkası kadar kendimize de oluyor. Güzelliklerimizi görmeyi kendimizden esirgiyoruz. En güzel zamanları yaşamadan kaybediyoruz. Sadi Şirazi’nin, kıskanç bir insanın yanında haset gibi bir düşmanı ona yeter demesi ne kadar da doğru. Böyle yaptığımızda düşmanımız kendimiz. Biz onu ne kadar çağırırsak o kadar yakın oluyor bize.

 En göremediğimiz ise her şeyi değiştirecek kadar büyük bir enerjimiz olması değil mi ?

Niyetlerimiz kadar ilerlediğimiz  yolda düşüncelerimizin  fener olduğunu  unutmuyor muyuz sanki ? Üstelik bu fener alışık olduklarımıza da o kadar çok benziyor . En güçlü piller yerine zihnimizi kullanıyoruz . Ne kadar kaliteli düşüncelerimiz, olumlu yaklaşımlarımız varsa o kadar  parlak oluyor fenerimiz. Uçsuz bucaksız yolları aydınlatıyor bizlere.

 Camımız da hiç kirlenmiyor değil tabi. Bu fenerin en tılsımlı özelliği de bu olsa gerek. Başka fenerlerin ışığıyla yarıştığında, onları söndürmeye çalıştığında kendi tükeniyor. Biz de öyle değil miyiz ? Ne kadar kendimizle olan yarışı karşıya çevirsek, kıskançlıklar birer birer taşa dönüşüp yolumuza dökülüveriyor. En büyük engelin kendimiz olduğunu bile göremiyor oluyoruz. O kadar yabancılaşıyoruz kendimize. Kendimizi de göremez olup haset sislerinin içinde kayboluyoruz. Pusulamız olan kalbimiz bu sisin içinde sürekli dönüyor yol göstermiyor. Başkasının güzelliklerine odaklandıkça kendimize karanlık oluyoruz.

İlerleyebileceğimiz her alanda bizden önceki başarıları kendimize engel yapma çabamız bizi de çok yormuyor mu ? Cenap Şahabettin’in de dediği gibi haset başkasının balını bize zehir ediyor. Başkasının güzelliğini kendimize perde yapmadan  ilerlemek  mümkün. Her şeyi güzelleştiren, sis bulutlarını dağıtan güzel düşüncelerimiz bizimle . Bize tek yoldaşlık yapan sadece kendimize dönmek. Güzelliklerimiz hemen el uzatıyor bize. Yeniden görebilmeye başlıyoruz . Bizi duyarsızlaştıran ne varsa hemen beliriveriyor. 

 Bütün güzelliklere kucak açıp selamlamak en büyük  başarımız. Terazinin diğer kefesinde de kendimizin olması daha çok değerlenmemizi sağlıyor. Kendimizle yarış bize başarı oluyor.

 Sen her zaman kendine en güzelsin, onlarda kendine. Ne kadar güvenli bir cümle. Kucaklayıcı... Kendimize yaptığımız en büyük iyilik kendimize yetmek  olsun. Hiçbir zaman pusulamızın şaşmadığı bulutsuz günler olması dileğiyle.